Enkele conclusies!

- LQC is een immens sportieve ploeg. 1 gele kaart op een heel seizoen! En die gele kaart is dan nog perfect te verantwoorden: Jordi is nog een beetje jong en onbezonnen en gaat wel een iets té ver de bal gaan vangen. Op deze sportiviteit mogen we fier zijn!

- Iedereen heeft gescoord! Zelfs de keeper! Dat bewijst nog maar eens wat voor een polyvalente voetballers we wel in onze rangen hebben.

- Tim is de koning van de aanwezigheden. Als kapitein neemt hij zijn verantwoordelijkheid op. Een onmisbare schakel dus. Als reservespeler speelt Stevens nog aardig wat wedstrijden. Ook merken dat we een stevige vaste kern hebben, leuk om te zien.

- De goals! Mattias steekt er bovenuit met zijn 27 doelpunten. De 7 doelpunten die hij scoorde op één wedstrijd vertekenen deze cijfers lichtelijk. Davy, in zijn eerste seizoen, rondde onmiddellijk de kaap van de 22 goals, prachtig. Tim en Niels doen ook regelmatig hun bijdrage. Joram en Elward staan broederlijk naast elkaar, over concurrentie gesproken. Peter en Seba hebben dit seizoen vertrouwen aan vertrouwen gewonnen en volgend seizoen is het hek van de dam!

- Aanvullingen?

Zegedronken Lomquichot sluit seizoen af in stijl
 

Precies één week en één uur na de nu al historische partij tegen TFE moest Lomquichot opnieuw aan de bak in de sportzaal van Health City Jette. Met Biocure was de tegenstand toch wel van een heel ander kaliber en dankzij een vroege voorsprong en de aanvallende onmondigheid van de thuisploeg werd het uiteindelijk een rustige eindeseizoenspartij, een gesluierde zenuwpees aan de zijlijn ten spijt... Verslag vanuit een bijwijlen laag-bij-de-gronds perspectief.    

De laatste wedstrijd van het seizoen 2009-2010 was meteen ook de eerste confrontatie met Biocure. Normaal hadden beide ploegen elkaar reeds in december van vorig jaar moeten ontmoeten, maar toen gooiden bekerverplichtingen roet in het eten. De begin april geplande terugwedstrijd viel ook al in het water omwille van een jammerlijk forfait. LQC nam de drie punten met de glimlach in ontvangst. Voor de match van woensdagavond konden de Biocurianen blijkbaar geen beroep doen op hun vaste doelman. Bij de bezoekers was Elward geveld door buikgriep en moest daarom in extremis – lees: na afloop van de match – afzeggen. Peter was waarschijnlijk nog niet helemaal bekomen van het huisverwarmende feestje van het afgelopen weekend: van hem zelfs helemaal geen nieuws. Wel op post: Sebastien Devos, een ontluikende voetbalster die in zijn vrije uren ook al eens een toga durft aan te trekken.

De bal was ook van de partij. In tegenstelling tot vorige week waren er meerdere exemplaren aanwezig en had ook de bezoekende ploeg een groene soortgenoot meegebracht. Bij thuiskomst bleek dat een broertje van ons spijtig genoeg de geest had gegeven als gevolg van een familieziekte: overdreven inwendige luchtophoping. Het wedstrijdbegin was vreemd. Normaal duurt het even alsvorens wij ons tegen de netten kunnen vleien, maar deze keer ging het snel. Geen studieronde langs verschillende schoenen, al hadden deze die de aftrap gaven mooie kleuren, maar wel een snel inspelen van voet tot voet met als eindbestemming het walhalla van iedere wedstrijdbal. Ik was overigens maar al te blij dat de doelpuntenmaker snel op doel besloot, want de geur was niet te harden (0-1). Toegegeven: een mooie punter!

Het vervolg van de eerste helft had niet zoveel om het lijf. Beide ploegen kregen nog een aantal kansen maar de keepers toonden zich sterker dan de aanvallers. De afwerking van LQC haalde niet hetzelfde niveau als tijdens hun vorige match. De kleine kloof die reeds na enkele seconden op het scorebord prijkte, was dus meteen ook de ruststand. Ook na de pauze hielden de Lomqui’s makkelijk stand. De heetste standjes voor doel waren het resultaat van enkele domme foutjes die de tegenstander een aantal vrije trappen opleverde, maar deze werden vakkundig de nek omgewrongen ofwel niet goed uitgespeeld wanneer het een onrechtstreeks vrije trap betrof. Aan de overkant toonde Niels hoe het wel moet. De nummer 3 was voldoende egoïstisch om de bal zelf naast de doelman te schuiven, al had breed leggen naar Davy ook gekund in deze twee-tegen-één situatie (0-2).

Nadien had LQC nog een aantal mogelijkheden om de match helemaal te beslissen, maar onder andere Niels en Seba, die nochtans zeer verdienstelijk acteerde, konden niet besluiten. Aangezien Biocure zich al de hele wedstrijd weinig geïnspireerd toonde voor doel, leek dit een voor LQC geruststellende voorsprong. Maar een tweetal minuten voor tijd vond de thuisploeg toch een gaatje: een mooie overhoekse trap in de benedenhoek was buiten het bereik van Jordi. Het werd dus nog heel even bibberen en beven en Robinho moest vlak voor affluiten nog een keer snel plat. Het laatste fluitsignaal maakte weliswaar een eind aan de spanning: de drie punten waren voor de bezoekers. Biocure kon beginnen denken aan de bekerfinale. Als de ploeg over enkele weken een kans wil maken tegen TFE Benelux dan zal het zeker en vast uit een ander vaatje moeten tappen.

Voor LQC staat volgende week nog een oefenduelletje gepland, waarna de voetbalsloffen voor enkele maanden mogen opgeborgen worden (snif). We eindigen het seizoen op een verdienstelijke 7^de plaats (cf. klassement), één plaatsje lager dan vorig seizoen, ook al haalden we vier punten meer dan toen. We scoorden maar twee keer meer (ondanks twee extra matchen), maar verdedigden wel een flink stuk beter (tien tegendoelpunten minder ondanks twee matchen meer). Achteraf bekeken zat er echter zoveel meer in! Daarvoor had het volstaan om bijvoorbeeld de match op Brussels Dynamo Latex te winnen, een wedstrijd die we jammer genoeg zonder wissels hebben moeten afwerken. Drie punten meer had ons immers de 4^de plaats opgeleverd. Sowieso hebben we teveel punten laten liggen tegen ploegen die achter ons zijn geëindigd (Saloon, BDL, Torpedo Rapsat). Het zal voor volgend jaar zijn zeker. Lager eindigen is alleszins moeilijker dan een paar plaatsten te winnen: een bemoedigende laatste gedachte!

Doelpunten: * Davy – * Niels

Het was al even geleden dat de Lomquichotters nog eens aan de bak moesten in een wedstrijd met inzet, meer bepaald van 23 maart toen we de eer verdedigden tegen AB Café. Iedereen werd dus geacht genoten te hebben van een welverdiende rust om te batterijen opnieuw op te laden. Dat was niet helemaal zo: Joram vorderde de kleedkamer op tot slaapzaal en ook Tim en Elward hadden te kampen met een slaaptekort met flanellen benen tot gevolg. Maar aangezien Lomquichot gekend is voor zijn ongekend positivisme werd de wedstrijd met de beste bedoelingen aangevat. Fré stond in doel, Davy, Niels en Peter vervolledigden de ploeg. Mattias nam voor één keer de rol waar van terreinafgevaardigde en stelde zich volledig neutraal op zoals het hoort. De supporters waren opnieuw in ongeziene proporties aanwezig. De muur van geluid die zij produceren...de tegenstand was onmiddellijk geïntimiteerd!

De orangisten van Hattrick hadden er duidelijk zin en zaten met 3 op de bank. 

Al snel kwam Lomquichot op voorsprong via Davy en al even snel kwam Hattrick op gelijke hoogte, en dat tot 3 keer toe zelfs. Davy (2) en Tim (vrije trap) tekenden voor de doelpunten. Verder waren er schoten op het doelkader door Niels en Peter. Tim ging nog eens alleen op doel af, de keeper raakte de bal nog en de bal dwarrelde nog tegen de lat en een knaap van het oranje leger wist de bal nog vakkundig uit doel te frommelen. Aan geluk ontbrak het enkele LQC&undefined;ers dus gisterenavond. Elke avond een gebedje voor het slapengaan, een hoefijzer in de binnenzak, een klavertje vier in de schoen, een ontelbaar aantal spiegels stukgooien, pannenkoeken eten,... de mogelijkheden zijn legio.

Met 3-3 gingen we de rust in.

Wat volgde was een niet-zo-spectaculaire tweede helft met nerveus spel van beide partijen. Om snel te vergeten dus. Memorabel was het verlossende doelpunt van de onvermijdelijke Davy. Klasse! 

Tot slot mag de prestatie van Fredje Stevens ook nog eens in de verf worden gezet. De jongens van Hattrick dachten met een "tweede keus"-keeper te maken hebben, maar daar was geen sprake van. Als vanouds dook en sprong hij naar de bal als een kat op speed. En dat poesjes soms snauwen en grommen, dat is snel vergeten!

Op naar TFE!