LQC maat(je) te klein voor kampioen

ANDERLECHT – In zijn laatste match van het seizoen had Lomquichot de eer en het genoegen om de nieuwe kampioen Beurs-Piano te verwelkomen. Een speling van de weergoden, want een eerste poging was letterlijk ondergesneeuwd. Kon LQC in de eerste helft nog aanklampen, dan toonden de bezoekers in de tweede helft waarom ze dit seizoen terecht helemaal bovenaan eindigden.

Wat vooraf ging. Nauwelijks twee dagen voor deze confrontatie worden de mannen uit Sint-Gillis voor de eerste keer kampioen op het veld van titelverdediger en eeuwige rivaal TFE Benelux. Het leuke vooruitzicht – of was het de illusoire hoop – om alsnog scherprechter te kunnen spelen in een spannend titeldebat, zag LQC op die manier aan zijn neus voorbijgaan. Maar geen nood: tegen een zegedronken Beurs-Piano zat er in deze eindeseizoensmatch misschien wel een stunt in. Of was de overwinningsroes bij de tegenstander misschien nog niet uitgewerkt... Het laatste dus.

Beursschouwburg-Pianofabriek – wat een volksverheffende naam is dat toch – is niet alleen op het veld een leerrijke ploeg om te volgen. Ook in het beschrijven van hun sportieve prestaties kiezen zij vaak resoluut voor de (opnieuw, letterlijk) kortste weg naar doel... Niet makkelijk. Dat ze, eens op het veld, ook nog eens nauwelijks doelpunten slikken, is natuurlijk ook mooi meegenomen. En toch slaagde Lomquichot erin om in één (de eerste) helft drie keer te scoren. Een bovengemiddelde prestatie! En dat tegen de beste doelman uit de BZVC. Of toch zeker de kwiekste.

Hoe dan ook, een beschrijving van al dat groen-gele aanvalsgeweld zou ons te ver leiden. Zeker voor de pauze lag het aantal gemiste kansen trouwens nog een stuk hoger dan het aantal gemaakte doelpunten, en dan zijn we helemaal ver van huis. In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister. Zoals gezegd, BP is er om meer dan één reden het mooiste voorbeeld van. Door vlot samenspel, een bij vlagen dodelijke efficiëntie en een koppel zwarte parels slaagden de bezoekers erin om na de pauze hun krappe 3-4 bonus verder aan te dikken. Een logisch verlies.

Voor LQC eindigt het seizoen daarom zeker niet in mineur, maar wel op een verdienstelijke zesde plaats. Enkel voor een zwartkijker met achromatopsie is dat de grijze middenmoot, toch?

** Davy – * Stijn

Wie de zogenaamde DJ-contest tijdens den derden time heeft gewonnen, is niet bekend. Maar het was daar in JH Twidrio in ieder geval een hippe, ongezien democratische, muzikale hoogmis met stembriefjes aan €1 en een ongetwijfeld verrassende winnaar! Scratch yourself eu-huh eu-huh...

Verdiende overwinning voor Lomquichot na dijk van een wedstrijd

SCHAARBEEK - Na het spijtige forfait tegen de vrienden van Boes Booze waren de 6 aanwezige spelers van Lomquichot erop gebrand een goede prestatie neer te zetten tegen het sterrenelftal van AB Café. Nou ja, sterrenelftal… Na jaren aan de top gespeeld te hebben, blijft hiervan niet veel meer over. Tom Coninx, de bekende-steeds-correct-AN-sprekende presentator van het voetbalprogramma Stadion, was wel aanwezig.

Zoals het hoort kwamen 5 van de 6 spelers van Lomquichot allemaal samen toe in de luxueuze spelersbus van Jens. Stijn had geprofiteerd van een weekendje Holland met de vriendin en kon in laatste instantie nog opgehaald worden in Zellik. Onze flamboyante blonde god Jeno moest op het laatste moment verstek geven wegens ziekte. Alleszins veel beterschap gewenst!

De match begon goed voor Lomquichot: er werd goed gecombineerd en het balletje ging vlot van voet tot voet. Het moet wel gezegd worden: AB Café is niet (meer) één van de snelste ploegen van de reeks. Na enkele pijnlijke missers (o.a. van Stijn) en de steengoede doelman kwam LQC toch 0-1 voor dankzij Jens. Ondanks het veldoverwicht kwam AB Café toch op gelijke hoogte na een zeldzaam foutje van Jens. Deze maakt zijn misser(tje) echter onmiddellijk weer goed met zijn tweede van de avond. De fysiek sterke middenvelder was nochtans “niet in vorm” voor deze wedstrijd, beweerde hij.

Tegen de gang van het spel in kwam de thuisploeg opnieuw langszij dankzij een lucky goal, afgeweken via de ongelukkige Jens. Hét hoogtepunt van de 1^e helft kwam wel op de naam van een flankspeler van AB Café. Zoals we in de volksmond zeggen, werd Stijn een ‘petit pont’ gezet. Nederland is nochtans dé panna-natie, maar de Hollandse lucht had blijkbaar geen helende werking op Stijn zijn gespreide stand. Zelfs de doelman van de uitploeg vond het de moeite waard om eens te grinniken. Gelukkig schampte de bal de buitenkant van de paal en bleven de gevolgen uit. Ruststand: 2-2

In de rust werd er kalm gereageerd en opgemerkt dat “we als ploeg beter waren”, maar toch moesten “opletten met ruimte weg te geven in de rug”. Dit maakt duidelijk dat de neuzen allemaal in dezelfde richting staan. Fijn!

De tweede helft werd op gang gefloten en er werd meteen op zoek gegaan naar winst, maar de doelman van de tegenpartij speelde helaas een wereldpartij of Lomquichot speelde het net niet goed genoeg uit. Toen er geen strafschop werd gefloten voor de thuisploeg na (onvrijwillig) handspel van Jens, maar wél bij de volgende aanval voor de Lomqui’s, ramde Davy de doelman bijna mee in doel: 2-3. De derde succesvol uitgelokte strafschop van het seizoen van Gaetan! Onze topspits (vergis je niet, Matigol was er niet bij) maakte met nóg eens 2 doelpunten een hattrick waardoor de stand op 2-5 kwam te staan. Messiaans! Ondertussen werd de bekende tv-presentator meer gespot aan de zijlijn dan op het veld. (Het becommentariëren ervan gaat hem duidelijk meer af dan het voetballen zelf.) De thuisploeg kwam nog terug tot 3-5 maar Jens ging Davy achterna met eveneens een hattick: de 3-6 eindstand stond zo op het scorebord.

Speciale dank gaat uit naar Stijn, die vroeger terugkeerde uit Nederland. Hierdoor was de zeer noodzakelijke wissel toch aanwezig! Uiteraard werd deze overwinning gevierd met een frisse pint in een cafeetje te Sint-Pieters-Leeuw!

Doelpunten: Davy*** Jens***

Gegroet,
Uw journalist in doel, Jordi
Uw eindredacteur met voetpijn, Matigol

Lomquichot kan kansen niet verdedigen tegen Boes Booze

Wat eigenlijk één van de hoogtepunten van het jaar had moeten worden, de wedstrijd tegen de oud-ploegmakkers van Boes Booze, werd een anticlimax van formaat. Grote en kleine blessures, aangevuld met enkele onvermoede afzeggingen, lieten geen andere uitweg meer open dan een smadelijk forfait. Diepe zucht... Een onaangekondigde 0-5 overigens, want ieder weldenkend mens zou toch mogen verwachten dat het enthousiasme voor deze partij groot zou zijn. Zeker na de spannende heenmatch die nipt en na een verbazingwekkende remonte alsnog met 7-6 door BB werd gewonnen...

Het is duidelijk een lang en slopend seizoen geweest. Nagelbijtend lang voor enkelen, slopend voor de meesten. Tijd om er een punt achter te zetten. Hopelijk met een orgelpunt in minstens één van het laatste koppel matchen tegen AB Café en Beurs-Piano!

Aan de mannen van Boes Booze: sorry, maar volgend jaar volgen er zeker opnieuw twee krakers... En proficiat met de derde stek! Knap!

Wisselvallig LQC neemt toch makkelijk afstand van Animo BEB

ETTERBEEK – Op het gladde parket van de VUB boekte Lomquichot een tweede zege op nauwelijks vijf dagen tijd. Animo BEB, de voorlaatste in de stand, kon nooit de indruk wekken een vuist te zullen maken en bleef geruime tijd onmondig voor doel. Voetbalden de bezoekers in de eerste helft nog enigszins behoorlijk, dan was het na de pauze bijwijlen huilen met de pet op. Maar dankzij een hoge efficiëntie liep de score toch nog op: 2–7

Net als bij de Beertjes vorige week, bleef ook gisteren de bank van Animo BEB opmerkelijk leeg. Vreemd toch voor een thuisploeg. Maar ook Lomquichot kwam gehavend aan de aftrap. Met enige moeite werden vooraf een zestal spelers bij elkaar geharkt, maar daarvan waren er twee slechts half fit. En dan was er natuurlijk nog de schaatsbaan van onze geliefde Etterbeekse universiteitscampus. Jammer genoeg had geen van beide teams zijn ijzers meegebracht. Gelukkig was de scheidsrechter wel een vertrouwd gezicht... en konden we dus zeker zijn dat er gevoetbald zou worden.

Het begin was aarzelend aan beide kanten: zoeken, tasten, speldenprikjes uitdelen, meer viel er die eerste tien minuten echt niet te beleven. Het openingsdoelpunt viel dan ook uit de lucht. Davy moest uitwijken tot in een verre uithoek van het veld, maar wist wel nog Mattias te bereiken. Die plaatste de bal ijzig kalm naast de keeper in de verste hoek. Veel vuur bracht deze treffer echter niet in deze gezapige partij. Toch wist Gaetan enkele minuten later de score te verdubbelen. Vrijgespeeld op een vrije trap van Niels, kon hij de bal simpel in doel werken. En even later stond het al 0–3, wanneer Jeno na een misverstand in de Animo-verdediging de makkelijkste goal uit zijn nog prille carrière kon maken. Niels kreeg het laatste woord voor de rust. Zijn knappe rush en knal vanuit een scherpe hoek deed de netten een vierde keer trillen. Een al even goed afstandsschot van Matigol was kort voordien een minder glorierijk slot beschoren, want spatte uiteen op de deklat. Animo BEB had in de eerste helft ook enkele kansen, maar de afwerking getuigde van weinig overtuiging.

In de tweede periode kwam Animo plots wel meer opzetten, met enkele hete standjes voor Jordi's doel tot gevolg. Daar zat een rood-witte keeperswissel zeker voor iets tussen, want deze bleek meteen ook een versterking op het veld. Maar het was toch opnieuw LQC dat via een snedige counter de forfaitscore op het bord zette. Deze keer was Davy de afwerker van dienst, waardoor iedereen zijn goaltje had meegepikt. De hoop op een blanco sheet bleef nog even branden, onder meer door een heel fraaie redding met de kont van de bezoekende numero uno, maar Animo slaagde er toch in om kort na elkaar twee verdiende doelpunten te maken. Maar echt de spankracht terug in de wedstrijd brengen, lukte daarmee niet. Het waren daarentegen de allerminst goddelijke kanaries die de uitslag nog verder aandikten via opnieuw Mattias en Jeno. Een beetje spijtig van de zwakke prestatie in de tweede helft – het woord abominabel kwam zelfs heel even in me op – maar er waren zeker enkele verzachtende omstandigheden in te roepen. Volgende week vrijdag is er weer een andere match: de positief geladen derby tegen de oud-ploegmakkers van BoesBooze, die in hun eerste seizoen in de A-reeks (nou ja) knap op weg zijn naar een podiumplaats. Gelukkig komt LQC als underdog meestal een stuk sterker voor de dag... het zal vast nodig zijn!

Doelpunten: ** Mattias – ** Jeno – * Niels – * Davy – * Gaetan

De Lomqui-lente: voor- en tegenspoed in een notendop

Voetbal is een raar spelletje. Het wordt godbetert zelfs soms in een zaal gespeeld en dat levert wel eens heel verschillende vertoningen op. Alhoewel, er valt toch een patroon in te ontwaren. Welk patroon, vraagt u zich wellicht verbouwereerd af? Het laat zich als volgt samenvatten: een ploeg acteert met vertrouwen, start sterk, toont zich ook de evenknie van de tegenstander, maar zakt dan zeer langzaam in elkaar om alsnog het onderspit te delven. Lomquichot mat zich de voorbije weken in beide rollen evenveel sterallures aan.

6 april 2012 – Sint-Agatha-Berchem

Zebra's 6 – 3 LQC

Deze partij kondigde zich aan als moeilijk, maar niet onmogelijk. Had LQC vorig jaar geen knappe overwinning geboekt tegen de bekerfinalist? Inderdaad, en ook dit seizoen zat in de grote sporthal van Sint-Agatha-Berchem een revanche voor de verloren thuismatch er aanvankelijk beslist in. De Zebra's misten weliswaar enkele niet onbelangrijke spelers – beide ploegen traden uiteindelijk aan met één wissel – maar vooral de bezoekers starten met veel overgave aan de wedstrijd. In een mum van tijd stond er 0–2 op het bord en liep het slagschip genaamd LQC over van vertrouwen. Bovenal was deze match een aangenaam schouwspel, met aanvalsgolven die elkaar in sneltempo opvolgden, trillend doelhout en twee keepers die voldoende gelegenheid kregen om zich te onderscheiden. Het moet gezegd: Jordi is al enige tijd op geen foutje meer te betrappen, wel integendeel. Zijn prestaties mogen een voorbeeld zijn voor gans de ploeg én, hoewel nog steeds licht ontvlambaar, is zijn winnaarsmentaliteit evenzeer exemplarisch.

En dan tekende zich een eerste maal het geschetste patroon af. Het slagschip LQC begon na een eerste tegentreffer barstjes te vertonen en algauw maakte het schip evenveel water als de betreurde Titanic. Niet dat de moedige kanaries geen kansen meer afdwongen – de bezoekers hadden de kloof nog kunnen (en moeten) uitdiepen – maar deze werden stuk voor stuk de nek omgewrongen. Thieu, die nochtans wel éénmaal de netten vond, toonde zich daarbij tot zijn eigen frustratie de vlijtigste van de klas. Deksel in de aanslag kwamen de Zebra's in de match, en dat kreeg Lomquichot nog voor de rust zonder pardon op de neus. Halftijds had de thuisploeg de vroege achterstand reeds in een kleine voorsprong omgebogen en in de tweede helft ging ze op haar elan door. LQC bleef de mogelijkheden die er zeker waren verprutsen, terwijl de Zebra's op de juiste momenten wel de weg naar het doel vonden. En tot overmaat van ramp viel Mattias geblesseerd uit. Bij 5–3 laaide nog even wat hoop op, maar deze werd de kop ingedrukt met een late tegengoal. Geen kleine stunt dus. Die sparen we, wie weet, misschien wel op voor de laatste thuismatch tegen leider Beurs-Piano...

13 april 2012 – Anderlecht

LQC 8 – 3 De Beertjes

Een competitiewedstrijd plannen op vrijdag de 13de... moet kunnen! Het ongeluk – of een gebrek aan geluk, zo je wil – had LQC reeds een week eerder gehad met de anticlimax tegen de Zebra's en het uitvallen van Matigol. Maar tegen de Beertjes ging het in de beginfase toch opnieuw compleet de verkeerde richting uit. Was het laksheid omdat de bank van de tegenstander pijnlijk leeg was en de meesten dachten dat het wel los zou lopen... Waarschijnlijk wel. Maar dat deed niets af aan het spel van de dappere bezoekers, die tot hun eigen verbazing onder meer via vrije trap en een mooie stiftbal op een 0–3 voorsprong kwamen.

Ten tweeden male tekende zich het bekende patroon af, met opnieuw de thuisploeg die daardoor in nauwe schoentjes terechtkwam. Het pleit wel voor Lomquichot dat het daardoor niet meteen in paniek sloeg en op korte tijd de scheve situatie kon rechttrekken. Bij de rust stond het al 5–3 en na de pauze werd die score nog verder uitgediept, met een hattrick van Jens als vermeldenswaardig hoogtepunt. Een werkpunt, zoals sommige trainers dat zo graag noemen, is dan weer de overbodige “individualistische reflex” die in de tweede helft in de ploeg sloop (dikke personnel zoals ze dat op de speelplaats vroeger ook wel eens noemden). En die reflex kon je vorige week vrijdag zowel op als naast het veld bewonderen. Beter samenspel had de score nog een flink stuk hoger kunnen doen oplopen, zeker wanneer er zich kansrijke twee-tegen-één situaties voordoen waarbij enkel nog een verdediger het doel bewaakt! Het is altijd jammer om zoiets dan na te laten. Want, zeg nu zelf, een doelpunt scoren is toch het allermooiste in voetbal. Maandenlang gekluisterd zitten aan de zijlijn, brengt alvast dat wonderbaarlijke inzicht bij...

Op naar de VUB morgen, waar Animo BEB wacht! Laat ons enkel op het veld en niet langer op het scorebord mooie (aanvals)patronen tekenen...