Het was al even geleden dat de Lomquichotters nog eens aan de bak moesten in een wedstrijd met inzet, meer bepaald van 23 maart toen we de eer verdedigden tegen AB Café. Iedereen werd dus geacht genoten te hebben van een welverdiende rust om te batterijen opnieuw op te laden. Dat was niet helemaal zo: Joram vorderde de kleedkamer op tot slaapzaal en ook Tim en Elward hadden te kampen met een slaaptekort met flanellen benen tot gevolg. Maar aangezien Lomquichot gekend is voor zijn ongekend positivisme werd de wedstrijd met de beste bedoelingen aangevat. Fré stond in doel, Davy, Niels en Peter vervolledigden de ploeg. Mattias nam voor één keer de rol waar van terreinafgevaardigde en stelde zich volledig neutraal op zoals het hoort. De supporters waren opnieuw in ongeziene proporties aanwezig. De muur van geluid die zij produceren...de tegenstand was onmiddellijk geïntimiteerd!

De orangisten van Hattrick hadden er duidelijk zin en zaten met 3 op de bank. 

Al snel kwam Lomquichot op voorsprong via Davy en al even snel kwam Hattrick op gelijke hoogte, en dat tot 3 keer toe zelfs. Davy (2) en Tim (vrije trap) tekenden voor de doelpunten. Verder waren er schoten op het doelkader door Niels en Peter. Tim ging nog eens alleen op doel af, de keeper raakte de bal nog en de bal dwarrelde nog tegen de lat en een knaap van het oranje leger wist de bal nog vakkundig uit doel te frommelen. Aan geluk ontbrak het enkele LQC&undefined;ers dus gisterenavond. Elke avond een gebedje voor het slapengaan, een hoefijzer in de binnenzak, een klavertje vier in de schoen, een ontelbaar aantal spiegels stukgooien, pannenkoeken eten,... de mogelijkheden zijn legio.

Met 3-3 gingen we de rust in.

Wat volgde was een niet-zo-spectaculaire tweede helft met nerveus spel van beide partijen. Om snel te vergeten dus. Memorabel was het verlossende doelpunt van de onvermijdelijke Davy. Klasse! 

Tot slot mag de prestatie van Fredje Stevens ook nog eens in de verf worden gezet. De jongens van Hattrick dachten met een "tweede keus"-keeper te maken hebben, maar daar was geen sprake van. Als vanouds dook en sprong hij naar de bal als een kat op speed. En dat poesjes soms snauwen en grommen, dat is snel vergeten!

Op naar TFE!